آلوازیوس برتران

  آلوازیوس برتران                    

" آه! زیباست شب، زمانی که ساعت، ناقوس را به صدا در می آورد، تماشای ماه را که چون سکه طلا می ماند!

دو جذامی زیر پنجره ام می نالند، سگی در وسط چهارراه زوزه می کشد و جیر جیرکی[1]  توی اجاقم آهسته به پیش گویی مشغول است.

 گوش هایم به زودی به سکوت عمیق عادت خواهند کرد. جذامیان به لانه شان خزیده اند، " ژاکمار" با پتک همسرش را می زند[2].

سگ از مقابل نرده های آهنی محافظی که باد و باران زنگ زده و از ریخت انداخته است، ناگهان غیبش زده است 

و جیرجیرک با آخرین  جرقه های آتش به خواب می رود و اجاق خاموش می شود.

و به نظرم می آید، –  که این تب چنان احمقانه است! - که ماه با پوزخند، چون یک به دار آویخته  زبانش را برایم بیرون می کشد."  ( گاسپار شب )

دنباله در:

---

[1] منظور صدای سوختن هیزم وجرقه های آتش است

[2] ژاکمار هم چنین نام یکی از برج های کلیسای نوتردام دیژون زادگاه شاعر است . ژاکمار و ناقوس شبیه یک زوج اند و ژاکمار با چکشی که در درست دارد ، سر ساعت چند ضربه به زنش می زند.