در خیال روزهای روشن

برگردان: رحمت بنی اسدی شاد خواران و خوش گذران های پاریس در میان سال های 1630 تا 1661 در درون سالن هایی که به سرعت افزایش می یافت گرد می آمدند . برای زنان یا مردان تابع مد، ورود به این سالن ها و هتل ها و بالطبع پیوستن به جرگه " رامبویه " اجتناب ناپذیر است. در این محل پر شکوه و نزدیک به " لوور [1] "، مارکیز رامبویه با دو دخترش، میهمانان را می پذیرفتند. از 1610 تا 1665 این حلقه به صورت یک موسسه بزرگ در  آمد و جلساتی که در آن برگزار می شد ، برانگیزنده دگرگونی عمیقی در رشد اندیشه ها می شد و باعث رواج زیبایی شناسی کلاسیکِ در حال رشد به درون دربارها بود. در این سالن ها ،کسانی مانند "کاردینال دو لاوالِت [2] " ، یا " کُنده [3] " و نویسندگانی مانند ووآتور ، " وُگلاس [4] " ، " لاروشِفو کو [5] "، " مادام سِوینیه [6] " و "مادام دو لا فایت [7] " رفت  و آمد داشتند. در سال 1650" مادام اسکودِری " نیز سالن دیگری بنیاد نهاد و جمعی از بورژوا ها و نویسندگان در این سالن گرد هم  می آمدند و به دنبال آن سال...

جامعه روشنفکری فرانسه مانند بسیاری از کشور های جهان برخاسته  از میان رنج و خون است. این را تاریخ اجتماعی فرانسه می گوید. نگاه نکنید به امروز که روشنفکر و روزنامه نگارش هم آزادی بیان را دارد و هم آزادی پس از بیان را. تاریخ اجتماعی و سیاسی فرانسه در میان خون و خاکستر پا گرفته است. از جنگ های صلیبی تا جنگ های مشهور به جنگ های یک صد ساله و سپس برادر کشی و کشتار مسیحی کاتولیک به دست مسیحی پروتستان یا بر عکس تا همین چند سده پیش امری رایج بود.وجه مشخصه روشنفکری در فرانسه روشنگری  و مبارزه و رویارویی مستقیم با ستمگران است و به ویژه از سده هجدهم که در آن انسان هایی زاده شدند   که جامعه و دستگاه سلطنت را به عنوان ستون دین زیر پرسش بردند. به امتیازاتی که بعضی انسان ها از بدو تولد دارند، معترض بودند  و  خواهان جامعه یی بودند که شایستگی انسان ها در آن قانون شود . رویا های شان  ایجاد یک توافق همگانی میان انسان ها بود. بر این باور بودند که برای اداره امور جهان باید ارزش های قراردادی، جای شان را به ارزش های حقیقی و پایدار بدهند . آرمان آنان برقراری آزادی و ع...

                                               رحمت بنی اسدی                             جنگل روی کاغذ،اثر ویفِرِدو لام ( 1982 - 1902 )، 1943 ، موزه هنر های مدرن پاریس                    " ما دیگر توتم نداریم / الکل همه را مکیده است "      موفقیت هنر و ادبیات سیاهان و اوج گیری آن به دهه بیست سده بیستم مشهور به " سال های جنون " در فرانسه می رسد و این هم زمان است با  برگزاری نمایشگاه های تزیینی پاریس در 1925 و سپس نمایشگاه های مستعمرات در سال 1931. این نمایشگاه ها به طور عمده پیرامون فرهنگ بدوی، روح گرایی و موهوم پرستی سیاهان آفریقا بود.  روح من خار و تراشه یی است، درون تنم.     ...