در خیال روزهای روشن

ژرژ پِرِک : نویسنده یی که قاتل قهرمانان رمانش است کودکی ژرژ پرک [1] همه نشان از ناپدید شدن دارد. در سال 1936، سه سال پیش از آغاز جنگ جهانی دوم در یک خانواده یهودی مهاجر لهستانی زاده می شود. پدرش در پاریس به حرفه آرایشگری مشغول است. یک سال بعد ، خواهرش به دنیا می آید که تنها چند روز عمر می کند. در چهار سالگی پدرش را در جبهه جنگ از دست می دهد. شش ساله است که برای فرار از آزار نازی ها  علیه یهودیان، به یک شبانه روزی در گُرنُوبل واقع در جنوب فرانسه منتقل می شود. مادرش که در پاریس مانده است، دستگیر و به اردوگاه آشویتس منتقل می شود و در سال 1943 در همان جا می میرد.  پس از آزادی فرانسه عمه و عمویش سرپرستی کودک را بر عهده می گیرند و ژرژ پرک به پاریس باز می گردد. پرک در باره نخستین دوره از کودکی اش می گوید که هیچ خاطره یی از این دوران ندارد: " داستان دیگری.، بزرگ تر، یعنی تاریخ با H   [2] بزرگش به جای من پاسخ داده است: جنگ و اردوگاه."   او از دوره نوجوانی دشوارش نیز چیزی نمی نویسد. می دانیم که یک بار تصمیم به فرار از خانه و زندگی می گیرد و مدت کوتاهی نیز ...

ادبیات جهان      همه چیز از سال 1915 آغاز می شود؛ روزی که پدر بزرگ کشمیری در موقع خواندن نماز سر را به زمین می گذارد و در این هنگام " سه قطره خون چکه، چکه، چکه، ازسوراخ چپ بینی اش فرو می ریزند و در هوای یخ بندان بلافاصله یخ می زنند و روی فرش نماز به راه می افتند و به یاقوت تبدیل می شوند[...] این چیزی است که ممکن است اتفاق بیفتد، آن هم درسرزمینی که خودش یک نوع خواب و رویاست." اما زندگی سلیم در واقع گرایی بی رحمانه یی به اتمام می رسد: در 1976 تمامی بچه های نیمه شب که هنوز زنده مانده اند، ناگهان در تور برنامه عقیم سازی اجباری می افتند که دولت هند به نخست وزیری ایندیرا گاندی نخست وزیر هند تنظیم کرده است. دیگر حتا هدیه های شگفت انگیز به کارشان نمی آید: حتا سلیم، نیز نمی تواند مانع از شکل گیری یک جامعه توطئه گر حریص شود. هنگامی که او بچه ها را فرا می خواند،، مانند این است که به یک جشن تولد دعوت شده اند. با هم جر و بحث می کنند و از حسادت می ترکند. هرکس می خواهد سردسته شود.. از این روست که در پایان همه سرگردان چهارگوشه عالم می شوند.  ادامه... ...

آلبر کامو با مقالات، رساله ها، رمان ها و نمایش نامه هایش،درکناراگزیستانسیالیسم ژان پل سارتر، اندیشه یی را گسترش می دهد که یک نگرش از جهان توام با دشواری های اخلاقی و سیاسی زمان است. تعریفی که اغلب از این دیدگاه می شود،به شیوه یی انحصاری، به عنوان ادراک و دریافتی تند از پوچی [1] جهان است. چنین توصیفی تا حدی این نگرش را پایین می آورد: در واقع، در جهان کامو، پوچی و شورش جدایی ناپذیر اند. این دو رفتار در برابر جهان، طی ده سال دو اثر را خلق می کنند: " اسطوره سیزیف [2] " در 1941 که تحلیلی از " پوچی " است و " انسان شورشی [3] " در 1951 شورش وطغیان را در بردارد. ادامه.... [1] L’absurdité [2] Le Mythe de Sisyphe [3] L’Homme révolté

سیمون دوبووار در جریان جنگ و اشغال فرانسه در کنار سارتر است و در شهرت تازه او سهیم می شود. با آزادی فرانسه، فلسفه اگزیستانسیالیسم با موفقیت در همه جا پا می گیرد که هر دو در ترویج این نظریه سهیم اند. طی سال های 1944 تا 1946 آثار گوناگونی در زمینه رمان، رساله و مقاله و حتا قطعات نمایشی خلق می کند. عضو کمیته نگارش در  نشریه مشهور" دوران جدید " می شود . در سال 1949، به هنگام شرکت در یک کنفرانس در آمریکا با نلسون آلِگرِن [1] ( 1981 -1919) نویسنده آمریکایی آشنا می شود و میان این دو رابطه یی پرفراز و نشیب و دردناک شکل می گیرد. در 1949 سیمون دوبووار کتاب " جنس دوم [2] " را منتشر می کند که یک رساله در باره شرایط زنان است و سر وصدای فراوانی بر پا می شود. این اثر در 1953 با ترجمه به زبان انگلیسی موفقیت عظیمی در انگلستان و آمریکا به دست می آورد. با چاپ رمان دیگری به نام " ماندَرَن ها [3] " در سال 1954، شهرت نویسنده بیش از پیش مستحکم می شود. این رمان که به مسایل پس ازجنگ می پردازد، برنده جایزه گنکور می شود. ادامه متن [1] Nelson Algren [2] ...

در اوایل سده بیستم، برای دیدن  آن چه که " هنر سیاه پوستان " نام دارد، تنها یک مکان موجود بود و آن موزه " قوم نگاری سیاهان " در تردوکادوی پاریس بود. پابلو پیکاسو روزی به دیدن این موزه می رود: در برابر ماسک بزرگ و مجسمه می ایستد و به فکر فرو می رود. خود می گوید: " تنها بودم . می خواستم برگردم. نمی توانستم.  ماندم و ماندم. فهمیدم چیز خیلی مهمی است. در من چیزی می گذشت. نه؟  فهمیدم چرا نقاش شده ام." عکس: پابلو پیکاسو در  کارگاه نقاشی " باتو – لاووآر " ( Bateau-Lavoir - قایق شستشو خانه) در سال 1908. ساختمانی در منطقه مونمارتر پاریس که بیشتر هنرمندان، شاعران و نقاشان آن روزگار از جمله ماکس ژاکوب در آن زندگی می کردند . این نام را نخستین بار گیوم آپولینر شاعر برجسته فرانسوی بر آن نهاد. ساختمان فرسوده در اثر یک آتش سوزی در سال 1978 به کلی سوخت، اما آن را باز سازی کردند و اکنون جزو میراث ملی فرانسه محسوب می شود. پیکاسو در باره این ساختمان که زمستان های بسیار سرد و تابستان بسیار گرمی داشت می نویسد: " می دانم که روزی به آن باز می گردیم . این ...

ژان پل سارتر از روزگار جوانی  نمی خواست در حصار یک نوع ادبیات و فلسفه باقی بماند و آرزویش این بود که هم زمان هم اسپینوزا باشد و هم استاندال. او با به چالش کشیدن سبک ها و ژانر های ادبی گوناگون نویسندگان بزرگ سده بیستم، به نگارش متفاوتی دست زد و به شیوه خود نوشت و در این امر کاملا موفق شد. رمان " تهوع" مانند بسیاری از رمان های میان دو جنگ، از جمله رمان های سِلین و دریولاروشل، شرح حال یک مرد تنهاست. اما این کتاب از طریق تصویرهایی که در رمان می آید و نیز شیوه و تکنیک روایتش و هم چنین بهره گیری از مفهوم فلسفی " امکان واحتمال [1] "، خواننده را دعوت می کند تا مانند قدم زدن در یک گردشگاه عمومی، خود ببیند و تجربه کند. شیوه روایت سارتر از اسطوره های یونانی " الِکتر " و " اورِست" [2] در نمایش " مگس ها" شیوه یی مهم در نشان دادن  مفهوم آزادی انسان است: اورست اقدام خود را به منزله یک زایش نو نشان می دهد.... لطفا ادامه را در زیر بخوانید: [1] Contingence [2] Electre –Oreste   در اساطیر یونان پس از آن آگاممنون پدر اورست ب...

بسیاری از نویسندگان فرانسوی، زیر فشار روی دادها یا به هواداران دریفوس می پیوندند یا با آن مخالفت می کنند. برجسته ترین آنان که بر بی گناهی دریفوس تاکید دارند، امیل زولا، شارل پگی و آناتول فرانس می باشند. ضد دریفوس ها هم به چند گروه تقسیم می شوند و فعال ترین آنان، یعنی موریس بارِس و شارل موراس به ویژه در پیرامون فرهنگستان فرانسه گرد می آیند. ماجرای دریفوس چنان تاثیری در میان بخشی ازمردم که آنان را "روشنفکر [1] " می خوانند به وجود می آورد که تاثیر خود را بر ادبیات نیز به جا می گذارد و جای مهمی را در رمان نویسی این زمان اشغال می کند. موضوع های دو رمان آناتول فرانس به نام " انگشتر یاقوت" و " موسیو بِرژِرِه در پاریس" بازسازی فضای ضد یهودی در میان محافل گوناگون است. قهرمان این دو رمان " موسیو برژره " است که به دفاع از دریفوس می پردازد که در چشم مردم و برخی روزنامه ها، شخصی بیمار و کینه توز به حساب می آید. " مارتَن دو گار" نویسنده دیگر فرانسوی در رمان " ژان باروآ " ( 1913)، شخصیت های رمانش را با ماجرای مبارزه برای آزادی...